طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top
‫فیلمی از جوزپه تورناتوره
‫منم یه عالمه پول سر این که کی اولین نفر ‫چشمش به اونجا می‌افته باختم؛
‫به آمریکا.
‫«افسانۀ ۱۹۰۰» ‫(نام ایتالیایی: «افسانۀ پیانیستِ روی اقیانوس»)
‫بر اساس تک‌گوییِ «نووه‌چنتو» از الساندرو باریکّو
‫آهنگساز: انیو موریکونه
‫مدیر فیلمبرداری: لایوش کولتای
‫معجزه‌ست! رُزالیای مقدس!
‫رزالیای مقدس کجا بود؟! مریم مقدسه، مریم مقدس!
‫نیویورک!
‫تو دورۀ خودش، آره.
‫ خیلی وقته ازش کار نکشیدی، درسته؟
‫اگه منظورت واسه پوله، چند سالیه نزدم.
‫ولی اگه واسه دل خودم میگی، ‫هر کاری کردم عشق موسیقی نذاشت ازش دل بکنم.
‫اشتباه برداشت نکن...
‫بهترین نوازنده‌های سبک جَز توی همچین سازی دمیدن.
‫مطمئناً همینطوره. ‫ولی مردم بعد از جنگ دنبال شادی‌ان.
‫موسیقی شاد، نه جَز!
‫این ترومپت دیگه به درد کلکسیونرها می‌خوره.
‫همینقدر؟! این که فقط ۲۰ و خُردی دلار میشه.
‫می‌دونم، کسی منو مثل بادی بولدن ‫یا لویی آرمسترانگ یادش نمی‌مونه، ولی...
‫حالت خوبه؟ ‫نمی‌خوای که کف مغازه‌م غش کنی، ها؟
‫حتماً می‌دونی چه آهنگیه.
‫از مخفی‌کاری خوشم نمیاد. ‫همیشه آخر کار گندش در میاد!
‫به نرمی پستون‌های مامانت نیست، ‫ولی شیرش واقعیه. بخور...
‫حال و حولشو اون‌ها کردن، بدبختی‌هاش واسه تو مونده!
‫اوه، یادم رفته بود! شما که سواد ندارین!
‫- همونی که فرستادت ۱۰ سال آب‌خنک بخوری؟ ‫- حافظه‌ت خوب کار می‌کنه چینی لعاب‌نشده!
‫- نظرت چیه؟ ‫- دست من که نیست. تو مامانشی!
‫خوبه ولی یه چیزی کم داره. ‫پایان درست‌حسابی نداره.
‫همه چیز روی رواله
‫هوا دائم پر بخاره
‫خدایا نور رحمتت رو بتابون
‫تشکر دنی
‫گریه‌های یه شیرخواره
‫میگه زندگی تو راهه
‫خدایا همیشه پیشمون بمون
‫تشکر دنی
‫یه روزی این پسر میشه «یکی بود یکی نبود»
‫تا اون موقع خدا خودت مواظبش بمون
‫تشکر دنی
‫آدم فکر می‌کرد ظهور دوبارۀ مسیحه.
‫شایدم بود؛ با توجه به اون همه ‫جادو جمبلی که پسربچه توی آستینش داشت.
‫هر کاری بخواید روی آب کرد، به جز این که روش راه بره! ‫اونم تازه از بقیه شنیدم که کرده!
‫تشکر دنی
‫این‌ها رو می‌بینی؟ کار کوسه‌های سفیده. ‫از همه‌شون خطرناک‌ترن.
‫هزار و نهصد روی اون شهر شناور شگفت‌انگیز به اسم ویرجینین، ‫گذشته از یه پدر، خونواده‌ای نصیبش شد که تک‌تک اعضاش رو...
‫ آدم‌های خارق‌العاده‌ای تشکیل می‌دادن؛ مثل دکترِ کشتی.
‫دهنتو باز کن. اینجوری:
‫خدا خفه‌ت نکنه دکتر! ‫این چیه ته حلقت آویزونه؟ مریض شدی؟
‫اسمت چیه دکتر؟
‫دکتر کلاوزِرمِنزْپیتزوِیگِندورفِنتاگ.
‫عجب اسمی! ‫اگه مورد اورژانسی باشه، کار مریض ساخته‌ست!
‫اون همه آدم روی کشتی، شامل آشپز و ملوان و ‫متصدی رادیو و پیشخدمت، به خوبی ازش مراقبت می‌کردن...
‫و همگی به نوبۀ خودشون، سعی می‌کردن هر کاری که ‫به نظرشون خوبه رو بهش آموزش بدن.
‫ناخدای کشتی هم به طرز کاملاً عجیبی، ‫به عضویت این خونوادۀ قاطی‌پاطی در اومد.
‫ناخدا اسمیت، انسانی خردمند که فقط سه تا نقص نداشت:
‫از بیماری تنگناهراسی رنج می‌برد، ‫به شدت از غرق شدن می‌ترسید...
‫و از شیرینی متنفر بود.
‫هزار و نهصد!
‫چند دفعه بهت گفتم که این بالا نیای؟ ‫مخصوصاً اگه هدفت دزدیه!
‫از هر جایی برداشتیش، همونجا بذار!
‫زود برگرد به همون سوراخت، ‫وگرنه می‌فرستمت پرورشگاه! یالا!
‫آقای دنی بودمن، درِ این یتیم‌خونه‌ت دیگه باید تخته بشه!
‫گذشته از این‌ها، خلاف قوانین هم هست.
‫قوانین به یه ورم!
‫- هی رفیق... ‫- چیه؟
‫وسط این طوفان به چی فکر می‌کنی؟
‫چی؟ نطفۀ وکیلم نباید کاشته می‌شد؟
‫آره، آره. طوفان.
‫معلومه که می‌دونست، ‫بعد ماشه رو چکوندم و مرد!
‫دلت لک زده واسه نون ترد؟
‫آره!
‫می‌دونی من چی فکر می‌کنم رفیق؟ ‫به نظرم به سرت زده رسماً!
‫سرم داغه یه چیزی میگم؟
‫هی دنی! به پدرو بگو چجوری کلک اون وکیله رو کندم!
‫هتل والدورف رفتم؟ ‫آره، تا دلت بخواد!
ولی نمی‌ذاشتن برم تو، مگه این که ‫واسه دستشویی سابیدن می‌رفتم!
‫دووم بیار. دکتر تو راهه.
‫دکتر، دکتر کلا... کلا... کلا...
‫کلاوز... کلاوزر...
‫کلاوز... کلاوزرمن!
‫دکتر کلاوزرمنپیتژواگن... ‫فریشکر... کمنشون...
‫«خاک به پا کن»...
‫...«شیطون بلا»؛
‫و در شهر ساراتوگا...
‫«پیروزی شکوهمندانه» حضور داشت...
‫حتی اگر در وادی سایۀ موت راه روم، ‫از هیچ اهریمن نخواهم ترسید.
‫- به نام خداوند و پسرش و روح‌القدس. ‫- آمین.
‫که اینطور! حتماً پوستش هم از پولک بوده،
‫- به جای دست هم باله داشته! ‫- حرف‌هام عین حقیقته پدر جون.
‫- به جونم قسم می‌خورم. ‫- یه مشت حرفه.
‫آمریکا! آمریکا!
‫بچه‌دزدیه!
‫اگه یه روزی یکی از بستگان بچه پیداش بشه، ‫ممکنه بهتون اتهام آدمربایی بزنن!
‫خیلی بعید می‌دونم بعد از ۸ سال پیداشون بشه.
‫هر چند به نظرم دیگه وقتش رسیده که ‫این بچه یه زندگی عادی داشته باشه.
یه سفارشنامه نوشتم که ازت می‌خوام ‫به دست رئیس یتیم‌خانۀ ایالتی برسونی.
‫باشه ناخدا. این ‫پسربچه رو از کجا میشه پیدا کرد؟
‫سرملوان، آقایون رو راهنمایی کن.
‫آروم. بکش بالا.
‫- لطفاً راه رو باز کنین. ‫- هی تو! اون جعبه رو جایی نبر.
‫می‌خوام همه جا رو بگردم.
‫- یه پسربچۀ کوچیک ندیدین؟ ‫- نه، ندیدیم.
‫۲۲ روز بعد که ویرجینین عازم ریودوژانیرو شد،
‫هنوز که هنوز کسی نمی‌دونست هزار و نهصد کجاست ‫یا چه بلایی سرش اومده.
‫از گلوی هیچکی آب خوش پایین نمی‌رفت،
‫چون همه به اون پسرۀ فضول وابسته شده بودن؛ ‫هر چند کسی صداشو در نمی‌اورد.
‫- ناخدا! بلند شو ناخدا! ‫- خوابیدم. خودت ترتیبشو بده.
‫- ناخدا، موقعیت اضطراریه! ‫- یا خدا! داریم غرق میشیم!
‫بدتر! خیلی بدتر!
‫دقیقاً همین کلماتو گفت: «مقررات به یه ورم!»
‫دوزاریت به این آسونی‌ها نمی‌افته، مگه نه؟!
‫این آهنگ کار اونه؛
‫کار دنی بودمن تی. دی. لمون هزار و نهصده،
‫بزرگترین نوازندۀ پیانو روی هفت دریا.
‫خارق‌العاده‌ست!
‫پس یعنی اگه حرف‌هات راسته، ‫این صفحه یه عالمه می‌ارزه.
‫این صفحه می‌تونه هر دوتامونو پولدار کنه.
‫خب...
‫اتفاقی پیداش کردم.
‫توی دل یکی از اون پیانوها گذاشته شده بود.
‫چند روز دیگه کشتی رو امحاء می‌کنن.
‫یعنی چی «امحاء می‌کنن»؟
‫برو بیرون!
‫جَزه!
‫- اسمت چیه؟ ‫- مکس تونی هستم، آقا.
‫صحیح!
‫یهو بی‌مقدمه، وسط شب، ‫به سرش زد و زمین و زمان رو به هم ریخت.
‫چیزی که هست اینه که یه ترومپتزن ‫روی یه کشتیِ طوفان‌زده، کار خاصی از دستش بر نمیاد.
‫در واقع تنها کاری که می‌تونه انجام بده، ترومپت نزدنه؛ ‫تا حداقل وضعیتو از اینی که هست بدتر نکنه.
‫ولی من اصلاً تحمل اونجا رو نداشتم. ‫یه جمله همه‌ش توی ذهنم تکرار می‌شد:
‫«مرتیکه مثل موش تو سوراخش مرد!»
‫و اصلاً دلم نمی‌خواست که ‫مثل یه موش توی سوراخم بمیرم.
‫ای بابا، گم شدم.
‫انگار دریا داشت ما رو تاب می‌داد.
‫همینجور که ما بین ستون‌ها می‌لغزیدیم ‫و به چراغ‌ها و اثاثیۀ کشتی تنه می‌زدیم،
‫فهمیدم که این کار ما در واقع، ‫پابه‌پا رقصیدن با اقیانوسه.
‫ما و اون، رقاص‌هایی مجنون که روی کفپوش طلاییِ شب، ‫وسط والسی گوشنواز به هم گره می‌خوردیم.
‫ایول!
‫- سوار نمی‌شین؟ ‫- هزار و نهصد!
‫باید می‌دونستم کار توئه.
‫کی به جز تو توی این کشتی می‌تونه ‫همچین کار احمقانه‌ای بکنه، هزار و نهصد؟
‫داشتم همینجوری یه چیزی رو امتحان می‌کردم، آقا.
‫مطمئن باشین وقتی به نتیجه برسم، ‫دیگه همچین اتفاقاتی نمی‌بینید.
‫نظر منو بخوای، مشکل از گیرۀ پایه‌هاست. ‫اگه درستش کنین دیگه حله!
‫همه‌ش داستان یه یارویی رو می‌شنیدم که اسمش...
‫اندازۀ راه ابریشمه.
‫دیگه چیزی نمونده. ‫آخر کارِ سیم‌کشیه.
‫اینقدر سریع نرین، آروم‌تر.
‫- کجا راه افتادی میری؟ جلوشو بگیرین. ‫- باید دنبال یه کسی بگردم. توی کشتی...
‫- برو پایین. ‫- می‌خوایم منفجرش کنیم. یالا برو پایین.
‫یالا. ببرینش پایین.
‫ولم کنین حرومزاده‌ها. بذارین برم تو کشتی.
‫- میشه یه بار دیگه بگی؟ فکر کنم درست نشنیدم. ‫- هر چقدر دلت بخواد واسه‌ت میگم!
‫توی قسمت درجه سه، یه پیانوی ایستاده پیدا نکردین؟
‫کشتی ویرجینین تنها کشتی دنیاست که ‫توی قسمت درجه سه هم پیانو داره.
‫بگو دیگه. بود یا نبود؟ ‫یه پیانوی ایستاده توی قسمت درجه سه.
‫خب آره، یه پیانو اونجا بود. ‫ولی بیشتر خوابیده بود تا ایستاده.
‫اصلاً بگو کله‌ملق!
‫آخه چه ربطی به این خدابیامرزی که توی کشتیه داره؟!
‫توی بیمارستان همۀ کشتی‌ها، ‫هزارتا از این خدابیامرزها پیدا میشه!
‫گورتو گم کن، وگرنه زنگ می‌زنم به پلیس.
‫دستتو بکش!
‫وسط این هزارتا خدابیامرزی که میگی، ‫بهترین پیانیست جهان داره زندگی می‌کنه!
‫نه بابا! پیانیسته؟!
‫خودت اون همه سال توی کشتی چی کار می‌کردی؟ ‫ساز کوک می‌کردی؟
‫- من توی کشتی ویرجینین چی کار می‌کردم؟! ‫- آره.
‫چی کار می‌کردی؟
‫ساز می‌زدم!
‫خانم‌ها و آقایون!
‫ماین دامِن اوند هِغِن!
‫سینیور اِ سینیوری!
‫مادامز موسیو!
‫بنده، بیل داگلاس، به شما مسافرین ویرجینین خوشامد میگم ‫و امیدوارم شب دل‌انگیزی رو با همراهی گروه جَزِ «آتلانتیک» سپری کنین!
‫خواهش می‌کنم هزار و نهصد، ‫به نت‌های معمولی بچسب، باشه؟
‫ما ساز می‌زدیم چون اقیانوس عظیم و ترسناکه.
‫ما ساز می‌زدیم تا مردم گذر زمان رو احساس نکن ‫و فراموش کنن که کی هستن و کجائن.
‫ما ساز می‌زدیم تا برقصونیمشون؛
‫چون وقتی آدم می‌رقصه، ‫دست دنیا ازش کوتاهه و احساس می‌کنه خداست!
‫ما رگتایم می‌زدیم، چون وقتی کسی نگاه نمی‌کنه، ‫خدا با این سبک موسیقی می‌رقصه.
‫البته با فرض این که خدا سیاهه.
‫رسیدیم ته خط، بچه‌ها!
‫ای خدا...
‫حتماً یه گناه بزرگی ازم سر زده. ‫دلیل عذابم همینه خدا؟!
‫ایول! جیغشو در بیار!
‫عالی!
‫ولی توی قسمت درجه سه بود که هزار و نهصد، ‫آهنگ‌هایی که واقعاً از خودش بود رو می‌زد.
‫بعد از ظهرها یا آخر شب‌ها، وقتی که مجبور نبود ‫نت‌های معمولی رو بزنه به اونجا می‌رفت...
‫و نت‌های موسیقیش هر چیزی بود به جز معمولی.
‫کس‌هایی که از کشتی پیاده می‌شدن، ‫دربارۀ یه موسیقی متفاوت حرف می‌زدن...
‫و از پیانیستی می‌گفتن که از بس تند می‌زد، ‫انگار چهارتا دست داشت.
‫داستان‌های عجیبی بین مردم می‌چرخید؛ ‫که بعضی‌هاشون حقیقت داشت.
‫مثلاً داستان سناتوری آمریکایی به اسم ویلسون ‫که همیشه توی قسمت درجه سه سفر می‌کرد؛
‫فقط محض خاطر این که بتونه موسیقی ‫دنی بودمن تی. دی. لمون هزار و نهصد رو بشنوه.
‫آمریکا!
‫چرا دست نگه داشتی؟ ‫لطفاً ادامه بده.
‫شرمنده سناتور.
‫- به لنگرگاه رسیدیم. من فقط وسط دریا می‌زنم. ‫- چه حرف بی‌منطقی!
‫- لنگرگاه واسه من خشکیه. من روی خشکی پیانو نمی‌زنم. ‫- یعنی تا حالا اصلاً تور نذاشتی؟
‫یعنی چی تور؟
‫سفرهایی به دورتادور دنیا که هنرمندها درونش ‫توانایی‌هاشون رو به نمایش می‌گذارن.
‫اگه اینجوریه پس من کل زندگیم همین کارو کردم؛
‫به روش دلخواهم. ‫ببخشید باید برم.
‫موافقید با هم مصاحبه کنیم؟
‫مص‍... چی کار کنیم؟
‫مصاحبه.
‫یعنی چی؟
‫سناتور می‌پرسد: «وقتی به شهر تولدت برمی‌گردی، ‫از چه کاری بیشتر از همه لذت می‌بری؟»
‫هزار و نهصد پاسخ می‌دهد: «کاری که بیشتر از همه ‫در پاریس برایم لذتبخش است، اینست که دم غروب زیر برج ایفل...
‫در انتظار کسانی که خود را به پایین می‌اندازند بایستم و ‫بر اساس فریادی که قبل از آبگوشت شدن می‌زنند، ملیتشان را حدس بزنم.»
‫- بگو که چاشنی‌ها رو از کار بندازن. ‫- از جا درشون بیارین بچه‌ها!
‫اگه جای تو بودم، خدا خدا می‌کردم که یه کسی تویِ ‫سوراخ‌سنبه‌های این عتیقه پیدا بشه؛ حتی شده یه مادرمردۀ پیانوندیده!
‫انگار داریم توی انبار کاه دنبال سوزن می‌گردیم.
‫پیداش کردم آقا.
‫اینجا اتاقشه.
‫[«خانواده!»]
‫[ناخدا اسمیت - من! - بابا]
‫(زیگموند فروید)
‫(آرتور توسکانینی و توماس مان)
‫(آلبرت انیشتین)
‫اهل شمال ایتالیایی.
‫مطمئنم!
‫براوو! دقیق‌تر بگیم، منطقۀ فریولی.
‫لطفاً ادامه بده، بزن...
‫هزار و نهصد!
‫خانم‌ها و آقایون!
‫ماین دامِن اوند هِغِن!
‫سینیور اِ سینیوری!
‫مادامز موسیو!
‫بنده، رهبر ارکستر، بیل داگلاس، ‫به شما مسافرین ویرجینین خوشامد میگم...
‫و امیدوارم شب دل‌انگیزی رو ‫با همراهی گروه جَزِ «آتلانتیک» سپری کنین!
‫نوازندۀ ویولون، بندۀ حقیر، بیل داگلاس!
‫نوازندۀ توبا و بِیس، فردی لویاکانو!
‫نوازندۀ ترومپت، مکس تونی!
‫نوازندۀ ترومبون، جیم‌جیم گالوپِ خوش‌نفس!
‫نوازندۀ درامز، سم اسکالیزی!
‫نوازندۀ ساکسیفون، سم واشینگتونِ چُرتی!
‫نوازندۀ بانجو، اسکار دلاگِرا!
‫- دیگه تکرار نمی‌کنم هزار و نهصد، بچسب به... ‫- بچسبم به نت‌های معمولی.
‫برین سر جاتون، سریع سریع.
‫رسیدیم ته خط!
‫دیگه اون روی سگمو بالا اوردی، ‫مرتیکۀ فلان‌فلان‌شده!
‫یه روزی از همین روزها، ‫مردم دیگه از مسخره‌بازی‌هات خوششون نمیاد.
‫به خدا قسم وقتی اون روز برسه، ‫با دست‌های خودم از توی کشتی پرتت می‌کنم بیرون!
‫اون یکی رو نگاه کن.
‫شبیه‌ روسپی‌ایه که توی فکر راهبه شدنه.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫این یکی رو نگاه کن.
‫هزار و نهصد خوب بلد بود بخونه!
‫خوندن کتاب رو نمیگم. ‫اونو هر کسی بلده.
‫هزار و نهصد می‌دونست چجوری آدم‌ها رو بخونه؛ ‫نشونه‌هایی که آدم‌ها با خودشون دارن رو:
‫خونه‌شون، صداشون، عطرشون،
‫سرزمینشون، داستانشون، ‫هر چیزی که روشون نوشته شده.
‫می‌خوند و با نهایت دقت، تک‌تکشون رو داخلِ ‫نقشۀ عظیمی که داشت توی سرش می‌کشید،
‫فهرست‌بندی و سیاهه‌برداری و رده‌بندی می‌کرد.
‫شاید هزار و نهصد هیچوقت دنیا رو ندیده باشه، ‫ولی تقریباً ۳۰ سال دنیا از روی اون کشتی گذر کرده بود...
‫و تقریباً ۳۰ سال روی اون کشتی، ‫هزار و نهصد چشم به گذر دنیا دوخته بود...
‫و روح دنیا رو به درون خودش دمیده بود.
طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top
‫الو. بله؟
‫- سلام. شما تلفنچی مسابقۀ اسب‌سواری‌اید؟ ‫- آره. چیزی نمونده شروع بشه. می‌خوای شرط ببندی؟
‫- میشه بگی مامان توی مسابقه‌ست یا نه؟ ‫- مامانت نیست، خواهرته.
‫- به نظرم سوءتفاهم پیش اومده. ‫- سوءتفاهمت رو بردار و بچپون تو کونت.
‫- آقای محترم، می‌دونم تلفن بهترین راه ارتباطی نیست... ‫- همینجوری رو اعصابم راه بری، میام اونجا دهنتو سرویس می‌کنم.
‫فکر کردی نمی‌شناسمت؟!
‫- خودشه. ‫- خب، بهتره شروع کنی به شمردن رفیق،
‫دوئل پیانویی؟!
‫دوئل پیانویی دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫همون دوئله، ولی به جای تیراندازی، پیانو می‌زنن.
‫مخصوص نوازنده‌هاست. ‫کسی نمی‌میره، فقط با هم دشمنی دارن.
‫دشمنیِ واقعی. از ته دل! ‫یه ترجیع‌بندهایی می‌زنن که تا حالا نشنیدی!
‫بعضی وقت‌ها دوئلشون تا صبح طول می‌کشه. ‫آخر سر، یکیشون برنده میشه.
‫هــزار و نــهــصــد!
‫اگه جای تو بودم، ‫شک می‌کردم که هنوزم اینجاست.
‫می‌شناسمش. می‌دونم جای دیگه‌ای نمیره.
‫مطمئنم.
‫رفته. آخه چرا باید بدون پیانو اینجا بمونه؟ ‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫تازه با این جنگی که در گرفته، خدا می‌دونه چی به سرش اومده. ‫شاید رختشو از این دنیای سیاه بسته.
‫حساب اون با آدم‌های دیگه فرق داره. ‫همچین سرنوشتی بهش نمی‌خوره.
‫هر چی می‌خوای بگو، ولی من نمی‌تونم از مالکین بخوام که ‫لاشۀ کشتی رو به خاطر کسی که وجود خارجی نداره، روی آب نگه دارن.
‫نمی‌تونم دیگه بیشتر از این کارو عقب بندازم.
‫هزار و نهصد! گوش کن.
‫باید باهات حرف بزنم.
‫دوئل چی شد؟ بقیه‌شو بگو.
‫تابستون سال ۱۹۳۱ بود که جلی رول مورتون، ‫از لنگرگاه شهر بوستون سوار ویرجینین شد.
‫سرتاپا سفید پوشیده بود و ‫الماس روی انگشترشم اندازۀ کوفته‌قلقلی بود.
‫حتی روی ساق جورابش الماس‌کاری شده بود!
‫انگار که اصلاً براش مهم نبود،
‫انگار که نمی‌فهمید چی به چیه. ‫ولی کنجکاو شده بود.
‫می‌خواست ببینه مخترع جَز چطور پیانو می‌زنه.
‫اصلاً شوخی نمی‌کرد. ‫واقعاً باورش شده بود که یارو مخترع جَزه.
‫به نظرم خیال می‌کرد که می‌تونه یه چیز جدید یاد بگیره. ‫کلاً همینجوری بود؛ مثل دنیِ خدابیامرز.
‫اصلاً حس رقابت نداشت. ‫براش مهم نبود که کی برنده میشه.
‫جوانب کار بود که جلبش می‌کرد؛ جوانب کار!
‫یارو سیاه‌سوخته‌ست!
‫و توی زدن همچین آهنگ‌هایی حقیقتاً بهترین بود.
‫- برنده شد آقا؟ ‫- نه، تازه دارن دستشونو گرم می‌کنن.
‫خوبه. ولی اومدن که با هم رقابت کنن!
‫دیگه شورشو در اورده!
‫- باخت آقا؟ ‫- هنوز نه.
‫- آفرین! براوو! ‫- براوو!
‫- ببخشید، نشنیدم چی گفتین! ‫- چیزی نگفتم آقا.
‫براوو! براوو!
‫- برنده شد آقا؟! ‫- بله، برنده شد.
‫می‌دونستم می‌بره آقا!
‫بــراوو!
‫براوو!
‫می‌دونم، تا دلتون بخواد توی زندگیم خریت کردم.
‫اگه کله‌پام کنی، هیچی از جیب‌هام نمی‌افته.
‫حتی ترومپتی که داشتمو هم فروختم. ‫همه چیزمو دادم!
‫به جز این داستان. ‫هنوز این یکی رو نباختم!
‫اگه الان تصمیم گرفتم تعریفش کنم، ‫فقط به خاطر اینه که می‌خوام هزار و نهصد رو نجات بدم.
‫ولی هیچکی اینجا نیست. ‫هیچکی نیست! فهمیدی؟
‫تو دغلبازی!
‫رخدادی خارق‌العاده، یا حتی تکرارنشدنی ‫در تاریخ ضبط موسیقی بود.
‫[خوابگاه بانوان - قسمت درجه ۳]
‫آمریکا!
‫به خدا می‌خواستم بگم! ولی زبونم بند اومد. ‫(به ایتالیایی)
‫باشه، می‌رسونم.
‫توی مخیلۀ هیچکدوممون نمی‌گنجید که ‫زیر ظاهر خندونش، چه سوز و گدازی نهفته‌ست.
‫- تابلو افتاد! ‫- یعنی چی تابلو افتاد؟
‫- پدر جون، تا حالا شده از خودت بپرسی چرا تابلوها می‌افتن؟ ‫- راستشو بخوای نه.
‫- من همیشه درگیر این قضیۀ افتادن تابلوها بودم. ‫- آخه این‌ها چه ربطی به هم دارن؟
‫خیلی ربط دارن! چون کاری که هزار و نهصد ‫اون شب کرد، مثل همین قضیۀ تابلوهاست.
‫این تابلوها چندین و چند سال روی دیوار آویزون می‌مونن، ‫و بعد، بدون این که اتفاقی بیفته، بدون هیچ دلیلی...
‫شپلق! می‌افتن رو زمین.
‫روی دیوار به میخشون آویزونن، ‫کسی کاری به کارشون نداره، ولی توی یه لحظۀ خاص...
‫شپلق! خودبه‌خود می‌افتن.
‫توی قعر یه سکوت مطلق،
‫هیچ چیزی دور و برشون تکون نمی‌خوره،
‫حتی یه مگس هم بال نمی‌زنه؛
‫که بی‌خبر...
‫شپلق!
‫هیچ دلیلی نداره! ‫چرا توی اون لحظۀ خاص؟
‫خدا می‌دونه چرا.
‫شپلق!
‫چی میشه که یه میخ...
‫تصمیم می‌گیره دیگه...
‫تابلو رو نگه نداره؟
‫یعنی این میخِ طفلی هم مثل ما زنده‌ست؟
‫- اونم قوۀ اراده داره؟ ‫- بگیر بشین. بشین.
‫یعنی دو نفری با تابلو سر این مسئله بحث کردن؟
‫شک داشتن که این کارو بکنن، ‫به خاطر همین هر شب حرف زدن...
‫و بعد سر یه تاریخ و ساعت، ‫یه دقیقه، یه لحظۀ مشخص به توافق رسیدن؟
‫یا که هر دوتاشون از همون اول می‌دونستن؟ ‫از قبل نقشه‌ش رو ریخته بودن؟
‫«گوش کن، هفت سال دیگه ول می‌کنم!» ‫«مشکلی نیست.»
‫«پس می‌افته همون سیزدهمِ مِی...» ‫«حله!»
‫«سر ساعت ۱۲.» ‫«۱۲ و ربع باشه بهتر نیست؟»
‫«باشه.» ‫«خب، شبت بخیر.»
‫هفت سال بعد، سیزدهم مِی، ‫سر ساعت ۱۲ و ربع...
‫شپلق!
‫اصلاً آدم سر در نمیاره. از اون لحظه‌هاییه که ‫بهتره زیاد بهش فکر نکنی، وگرنه دیوونه میشی.
‫لحظه‌ای که تابلو می‌افته.
‫وقتی توی تخت، کنارش پا میشی و ‫می‌بینی که دیگه دوسِت نداره.
‫وقتی لای روزنامه رو باز می‌کنی و ‫می‌خونی که جنگ شروع شده.
‫وقتی یه قطار می‌بینی و ‫میگی باید از اینجا برم.
‫وقتی تو آیینه نگاه می‌کنی و ‫می‌فهمی که پیر شدی.
‫وقتی یه شب، وسط اقیانوس، ‫هزار و نهصد...
‫سرشو از روی بشقاب بلند کرد و ‫چشم تو چشمِ من گفت:
‫هاج و واج مونده بودم.
‫آره، یهو بی‌خبر!
‫- دریا رو؟ ‫- دریا رو.
‫به محض این که صداشو شنیدی، ‫دیگه می‌فهمی که باید با زندگیت چی کار کنی.
‫می‌تونم تا آخر عمرم اینجا بمونم،
‫ولی اینجوری دریا هیچی بهم نمیگه.
‫اما اگه پیاده بشم و...
‫چند سالی روی خشکی زندگی کنم، ‫اون وقت یه آدم عادی میشم.
‫درست مثل بقیه؛
‫و بعدش شاید یه روزی رفتم لب ساحل،
‫چشمم به دریا افتاد و فریادش رو شنیدم.
‫من توی خیالاتت با یه اسب تشکیل خونواده دادم؟!
‫مراقب باش، باشه؟
‫مواظب خودت باش. ‫(به ایتالیایی)
‫می‌خندیدیم و هِی به هم می‌گفتیم «می‌بینمت»،
‫ولی ته دلمون، من و هزار و نهصد ‫می‌دونستیم که دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫هیچ کاری هم از دستمون بر نمی‌اومد؛ ‫مقدّر بود که اینطور بشه...
‫و داشت همینطور می‌شد.
‫چجوری پیاده میشن؟
‫هر چیزی که از اون پلکان کذایی دید،
‫هر فکری که وقتی اونجا وایساده بود از سرش گذشت،
‫هر چی که بود، هیچوقت به من نگفت.
‫مثل کسی شده بود که رو باد هوا حرف نمی‌زنه،
‫کسی که دقیقاً می‌دونه مقصدش کجاست.
‫مثل وقتی که پشت پیانو می‌شِست ‫و شروع می‌کرد به زدن.
‫هیچ تردیدی توی دست‌هاش نمی‌دیدی.
‫انگار کلیدهای پیانو، یه عمر ‫چشم‌به‌راه این نت‌ها بودن.
‫فکر می‌کردی همون لحظه نت‌ها رو کنار هم می‌ذاره.
‫ولی نت‌ها از خیلی وقت پیش، ‫یه جایی توی سرش نوشته شده بودن.
‫حالا می‌فهمم که اون روز هزار و نهصد، ‫تصمیمشو گرفته بود که جلوی شَستی‌های زندگیش بشینه...
‫و خفه‌ترین آهنگش رو به صدا در بیاره.
‫آهنگ پوچی که سرنوشتِ ‫باقی عمرش رو رقم می‌زد.
‫اونی که ترومپت می‌زنه رو ببین! ‫یا مسته یا دیوونه‌ست. نگاش کن!
‫همینجور که داره ساز می‌زنه، اشکشم سرازیره.
‫موسیقی کمک می‌کرد که حالشون بهتر بشه؛
‫منظورم حال مجروحینه.
‫یا که حداقل...
‫سرشون رو...
‫حین رفتن به اون دنیا گرم می‌کرد.
‫بعضی وقت‌ها همین که موسیقی به گوششون می‌رسید،
‫فراموش می‌کردن که مسافرن.
‫آخرین چهره‌ای که می‌دیدن، مال من بود.
‫«اینطور که معلومه یه دونه سیاه و یه دونه سفید داریم.»
‫نه، نه، نه. لطفاً همرنگ باشه. ‫مشکلی با نژادهای دیگه ندارم ولی...
اینجا ‫فقط بحث زیبایی‌شناسیش مطرحه.
طـلا فیـلم www.Tala-Film.Top